மனிதர்கள் விசித்திரமானவர்கள்

© Ranjit

 

போன வருடம் இதே நாளில் தெற்கு லண்டன் முழுதும் பெரும் கலவரம் பரவிக் கொண்டிருந்தது.
ஆகஸ்ட் 4-ல் ஆரம்பித்தது அந்தக் கலவரம். ‘மார்க் டகண்’ என்ற இளைஞரை சந்தேகத்தின் பேரில் போலிசார் சுட்டுக் கொல்ல, தெற்கு லண்டன் முழுதும் பற்றி எரிய ஆரம்பித்தது.

காலையில் தூங்கி எழும் போதே ‘உங்க ஏரியாவில் ஏதும் பிரச்சினையா?’ என வீட்டிலிருந்து ஃபோன் வந்தது.
எனக்குச் செய்தி தெரியும் முன்பே இந்திய ஊடகங்கள் மூலம் கலவரச் செய்தி வீட்டிற்கு தெரிந்திருந்தது. ஊடகத்தின் வேகத்தை சில நேரங்களில் புரிந்து கொள்ளவே முடிவதில்லை.
ஒளியோடு போட்டி போடுகிறார்களோ என்னமோ? தெரியல.

கலவரத்தை காரணமாகக் கொண்டு பல கடைகள் சூறையாடப்பட்டன. ஆகஸ்ட் முழுக்க ஊடகமெங்கும் முகமூடி அணிந்து பொருட்களைச் சூறையாடும் இந்த நபர்களின் உருவங்களே நிரம்பியிருந்தன.

மிக நாகரிகமான நடத்தையுள்ளவர்கள்தான் இங்கிலாந்தினர். அதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் இதற்கு அப்படியே நேர்மாறான குணத்தையும் அங்கு நிறைய பார்க்க முடிந்தது. முக்கியமாக இளவயதுக்காரர்களிடம்.
தனிப்பட்ட முறையில் எனக்குக் கூட மிகக் கசப்பான அனுபவம் உண்டு. லண்டனிலிருந்து வேல்ஸிற்கு சென்ற போது இரவு நேரத்தில், என் வயதுள்ள ஒரு பெரும் இளைஞர் கூட்டம் என்னைத் தாக்க முயற்சித்தது.
அனைவரும் முழுப் போதையில் இருந்தனர். மிகக் கஷ்டப்பட்டு தப்பித்து ஹோட்டல் அறையை வந்ததடைந்தேன். ஹோட்டல் உரிமையாளர் ஒரு பஞ்சாபி. தனியாக வெளியே இரவில் செல்ல வேண்டாம் என அறிவுரைத்தார். அறைக்குத் திரும்பியதும், அறைச் ஜன்னலைத் திறந்து பார்த்த போது மீண்டும் அதிர்ச்சி. ஒரு பெண்ணை ஒரு ஆள் கீழே தள்ளி அடித்து உதைத்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் முகத்தில் ரத்தக் காயங்கள். சிலர் வந்து அவனைத் தடுத்து நிறுத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

வடிவேலு ஒரு படத்தில் ஆறு மணிக்கு மேல் குடித்து விட்டால் அப்படியே தலைகீழாய் அவர் குணம் மாறி விடுமே. அதுபோலத்தான் இருக்கும்.

‘பிக்காடல்லி சர்க்கஸ்’ பகுதியில், சூதாட்ட விடுதிகள் நிறைந்த அந்த வீதிகளில் அடிக்கடி அடிதடிச் சண்டைகள் நடக்கும். போலிசார் ரோந்து வந்த வண்ணமே இருப்பார்கள்.
ரத்தம் சொட்ட நடந்த சண்டைகள் சிலவற்றை நானே பார்த்திருக்கிறேன். எல்லா பெரும் நகரங்கள் போலவே இரவு வாழ்க்கை இங்கும் திகில் நிறைந்ததுதான். பகல் வந்தால் அப்படியே மாறிவிடுவார்கள்.
உள்ளிருக்கும் கோர முகம் வெளித் தெரிய இருட்டு தேவை போல.

பகல் மனிதர்கள் அவ்வளவு அன்பானவர்கள்.

வழக்கம்போல ரயிலில் பயணம் செய்த ஒரு நாள், ஒரு ஸ்டேஷனில் பத்து பதினைந்து பள்ளிச் சிறுவர்/சிறுமியர்கள் ஏறினார்கள். ஒரு சிறுமியின் பையில் ‘F_ _K SCHOOL’ என்ற பேட்ஜ் குத்தியிருந்தது.
வயதுக்கு மீறிய வார்த்தை என்றாலும், அதை மிக ரசித்தேன்.

ரயில் கூட்டமாக இருந்தது. அந்தச் சிறுமி அந்தப் பையை என்னிடம் கொடுத்து, வைத்திருக்கச் சொல்லிவிட்டு நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் இறங்க வேண்டிய இடம் வந்ததும் பையை வாங்கிக் கொண்டு ‘தேங்க்ஸ் இந்தியன் யங் மேன்’ எனச் சொல்லிவிட்டு சென்றாள்.

என் நெற்றியில் ‘இந்தியன்’ என எழுதி ஒட்டியிருந்திருக்குமோ? எப்படிக் கண்டுபிடித்தாள் எனத் தெரியவில்லை. முதன்முறையாக, ஏதோ ஒரு அடையாளத்தை நான் சுமந்து கொண்டிருக்கிறேன் என உணர்ந்தேன்.
இன்னும் பல மனிதர்கள், பல விதங்களில். மேலுள்ளது வெவ்வேறு சமயங்களில் ரயில் பயணத்தின் போது வரையப்பட்ட வெவ்வேறு மனிதர்களின் படங்கள்.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s