ரசனை

© Ranjit

 

முந்தைய பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்த ‘டேட்(Tate) நவீன கலைக்கூடம்’ இதுதான். கூடவே தேம்ஸ் நதியும் ‘மில்லேனியம் ப்ரிட்ஜும்’.

படத்தில் ஒரு ‘ரைஸ் மில்’ போன்ற தோற்றம் தந்தாலும், நேரில் பார்க்க மிக அழகாக இருக்கும் இந்த கட்டிடம். இங்கிலாந்து பாணியிலான செங்கல் அடுக்குகளால் எழுப்பப்பட்ட, மிக எளிய வடிவத்தில் அமைந்த, பிரமாண்டமான கலைக்கூடமிது. உலகிலேயே அதிக பார்வையாளர்கள் வருடந்தோறும் வந்து செல்லும் நவீன கலைக் கூடமும் கூட.

ஏறக்குறைய, நவீன ஓவியத்தின் அத்தனை ‘இசங்கள்’ சார்ந்த ஓவியங்களையும் இங்கு பார்க்க முடியும். அது போக, பல நவீனச் சிற்பங்களும், புகைப்படங்களும், எண்ணற்ற ‘installation’-களும் இங்கு காட்சிக்கு உண்டு. installation பற்றி ஏற்கனவே இந்த பதிவில் சொல்லியிருக்கிறேன்.

பிக்காஸோ முதல் பல முக்கிய நவீன ஓவியர்களின் ஓவியங்கள் இங்கு உண்டு. அவற்றைப் பற்றி நான் விளக்கப்  போவதில்லை. இசை போல அவையும் அனுபவத்திற்கானது. அர்த்தங்களுக்கானதல்ல. ஒரு வயலின் இசையை கேட்டால், அதற்கு என்ன அர்த்தம் என நாம் கேட்பதில்லை. ஓவியத்தில் மட்டும் ஏன் அர்த்ததை எதிர்பார்க்கிறோம் எனப் புரியவில்லை. உண்மையைச் சொன்னால், இசையைக் கூட நாம் சரியாக ரசிப்பதில்லை என்றே தோன்றுகிறது. பிடித்த இசை பற்றி நம்மில் பலரிடம் கேட்டால் ஏதோ ஒரு சினிமாப் பாடல் வரிகளைச் சொல்லி அதுதான் பிடித்தது என்போம். இசையையும் அர்த்தங்களோடு இணைத்துத்தான் ரசிக்கிறோம். தனி இசைத் தொகுப்புகளை கேட்பவர்கள் மிகக் குறைவு.

இந்த ரசனைக் கோளாறு மேற்கு/கிழக்கு பிரச்சினையே அல்ல. சிலர் இப்படிச் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன்: “மேற்கு, பொருளாதார ரீதியில் தன்னிறைவு பெற்றதால், அவர்களுக்கு கலையை ரசிக்க நேரமிருக்கிறது. நன்றாக ரசிக்கிறார்கள். நமக்கு சோத்துக்கு சம்பாதிக்கவே நேரமில்லை. கலையை எங்க ரசிக்கிறது”.

நான் பார்த்த வரையில் பொருளாதாரத் தன்னிறைவு பெற்றவர்கள் பலர் இங்கே ரசனையற்ற ஜென்மங்களாகவே இருக்கிறார்கள். நம்மிடம் எல்லாமே சரியாகத்தான் இருந்தது என்பதே என் எண்ணம். நம் மரபில் இருந்த அத்தனைக் கலைகளையும் எடுத்துப் பாருங்கள். எந்த அளவுக்கு ரசனை உள்ளவர்களாக இருந்திருந்தால் அப்படிப்பட்ட கலைகளை படைத்திருப்பார்கள். அதில் இம்மி கூட இன்றைய பலருக்கு இல்லையே. பொருளாதார தன்னிறைவுன்றது எல்லாம் சும்மா ஒப்பேத்துற வேலை. பாரதியையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள், வறுமையில் கிடந்து சீரழிந்தவன்தான். எப்பேர்பட்ட மகா ரசிகன் அவன். ரசிக்கிற தன்மை இப்போ மழுங்கிப் போச்சு அவ்வளவுதான். நம்மில் பலர் அடிக்கடி சொல்லும் மிகப் பெரிய பொய் ‘நேரமில்லை’ என்பது. ரசனையையும் ‘நேரம் ஒதுக்கிச் செய்ய வேண்டிய வேலை’ என்று நினைப்பது  இன்னும் அபாயமானது.

இன்னொரு மிகப் பெரிய பொய் ‘படித்தவர்கள் ரசிப்பார்கள்’ என்பது. ஒரு நாள் பார்த்து முடிக்கக் கூடிய இடமில்லை இந்த டேட் கலைக்கூடம். அதனால் அடிக்கடி நான் இங்கு செல்வதுண்டு. என்னோடு அன்று என் நண்பர்களும் வந்தனர். படித்தவர்கள்தான். அங்கு வந்தபின், அன்றைய தினம் வீணானது என்றே வருந்தினார்கள். அதிலும் ஒரு நண்பர் ‘இவ்வளவு பெரிய பில்டிங்குல ஒரு ஷாப்பிங் மால் வச்சிருந்தா எவ்வளவு வருமானம் வந்திருக்கும்?’ என்றார்.

ஒன்னும் சொல்றதுக்கில்ல.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s