வீடு

© Ranjit

‘சிஸிக்'(chiswick) என்ற மேற்கு லண்டன் பகுதியில் நண்பர்களோடு நான் தங்கியிருந்த வீடு.

கிட்டத்தட்ட 160 நாட்கள் இந்த வீட்டில்தான் சமைத்து, விளையாடி, படங்கள் வரைந்து, சிற்பங்கள் செய்து, பிறந்த நாட்கள் கொண்டாடி, தோட்டத்தில் பார்ட்டிகள் நடத்தி என பொழுதுகள் ஜெட் வேகத்தில் பறந்தன.

சமையல் ஒரு ஜாலியான அவஸ்தை. இந்திய ஸ்டைல் உணவுகளை புகை கிளப்பாமல் சமைக்க முடியாது. இந்தப் புகை அடிக்கடி சமையலறையில் உள்ள ‘தீ’ எச்சரிக்கைக்கான அலார்மை ஒலிக்கச் செய்து பக்கத்து வீட்டார்களை டென்ஷனாக்கி விடும்.
அந்த அலார்மை அணைத்து வைப்பதும் சட்டப்படி குற்றம். வேறு வழியில்லாமல் இங்லீஸ் உணவுகளை சமைக்க கற்றோம்.

‘Too many cooks spoil the broth’. எங்கள் விஷயத்தில் அது உணவை மட்டும் கெடுக்கவில்லை, பக்கத்து வீட்டாரின் நிம்மதியையும் கெடுத்தது. இங்கிலாந்து தேசத்தார் கொஞ்சம் சென்ஸிடிவானவர்கள். கொஞ்சம் சத்தம் வந்தாலே எரிச்சலடைவார்கள். ‘அதை எடு’, ‘இதைப் போடு’ என்று சமையலறையில் நாங்கள் செய்த ஆர்ப்பாட்டம் பக்கத்து வீட்டு பெண்மணியை எரிச்சலூட்டியது. நாகரீகமான நடத்தைக்கு பேர் போனவர்களாயிற்றே பிரிட்டீஷார். எங்களோடு நேரடியாக வந்து சண்டையிடாமல் அந்தப்பெண்மணி எங்களுக்கு அதை கடிதமாக எழுதி போஸ்ட் மூலமாக அனுப்பியிருந்தார். இத்தனைக்கும் நேரில் பார்க்கும் போதெல்லாம் எங்களை நலம் விசாரித்து புன்னகை செய்துவிட்டுத்தான் செல்வார். அந்த லெட்டர் அனுப்பிய பிறகும் கூட எங்களிடம் அப்படித்தான் நடந்து கொண்டார். முகத்தை திருப்பிக் கொண்டெல்லாம் செல்லவில்லை.

எங்களுக்கு தர்மசங்கடமானது. அன்று முதல், வலுக்கட்டாயமாக அமைதியாக இருக்க முயற்சித்தோம்.
தவறுதலாக ஒரு நாள், முணுமுணுத்துக்கொண்டே ஒரு ஜோக் சொல்லி விட்டேன். என் நான்கு நண்பர்களும் சமையலறையை விட்டு உடனே வெளியேறி ஹாலுக்கு சென்று நன்றாக சிரித்து விட்டு, பின் சமையலறைக்கு வந்து வேலையை
தொடர்ந்தார்கள்.

அந்த ஏரியாவில் ஒரு குட்டி காடு உண்டு. அங்கு அதிகமாக நரிகளும் உண்டு. நிறைய செலவு செய்து அந்த வனத்தையும் அந்த நரிகளையும் பாதுகாத்து வருகிறது அரசாங்கம். நடுநிசிகளில் அந்த நரிகள் ஊருக்குள் வந்து உலவித் திரியும். எங்கள் தோட்டத்திற்குள் நரிகள் புகுந்து குப்பைத்தொட்டிகளை இழுத்துப்போட்டு அட்டகாசம் செய்துவிட்டு செல்லும்.
வீட்டு நிர்வாகியிடம் நாங்கள் முறையிட்டோம். அந்தப் பெண்மணி பல யோசனைகள் கொடுத்தும் பலனில்லை.

திடீரென ஒரு நாள் என் நண்பன் அந்த நிர்வாகியிடம், ‘எலிகளைக் கொல்வது போல ஏதாவது மருந்து வைத்து தோட்டத்திற்குள் வரும் நரிகளை கொன்றுவிடலாமா?’ என்றான். அந்த நிர்வாகி ஒரு நிமிஷத்தில் பேயறைந்தது போல் ஆனார். நாங்களும் அவனை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்தோம். பின் அந்த நிர்வாகி வைல்டு லைஃப் பாதுகாப்பு பற்றி அவனுக்கு பல விஷயங்கள் சொன்னார்.

பின் அறைக்கு வந்து, ‘ஏண்டா பொசுக்குன்னு இப்டி சொல்லிட்ட?’ என்றோம்.

‘எலிக்கு ஒரு நியாயம் நரிக்கு ஒரு நியாயமா?’ என்று சமாளித்தான்.

இப்படி பல அனுபவங்கள் இந்த வீட்டில். கன்னடத்தில் ஒரு வாய்மொழிக்கதை உண்டு. தன் மகன், மருமகள்களின் கொடுமைகளை மனதுக்குள்ளேயே அடக்கிவைக்கும் வயதான தாய், ஒரு நாள் அடக்கிவைத்த அத்தனை கஷ்டங்களையும் சொல்ல ஆளில்லாமல், தன் அறைச் சுவர்களிடம் சொல்லி அழ, அந்தச் சுவர்கள் அதை தாங்கமுடியாமல் இடிந்து நொறுங்கிவிடும்.
நாம் வசிக்கும் வீடு என்பதும், நம்மோடு வாழும் ஒரு உயிர்தான் என்பதைச் சொல்வது இந்தக் கதை.

நாங்கள் தங்கியிருந்த இந்த வீடும் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.
மொத்தத்தில், என்னோடு தங்கியிருந்த நான்கு நண்பர்களையும் சேர்த்து ஐந்தாவது நண்பனாய் இருந்தது இந்த வீடு.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s